جناب آقای استاد ابراهیم شفیعی در پاسخ به نوشتار اینجانب با عنوان به ابراهیم شهرمان مفتخریم دست به قلم توانایشان شده و بنده را مورد محبت قرار داده اند.

با تشکر از ایشان و آرزوی توفیقات روز افزونشان ذیلا نوشتار بزرگوارانه ایشان به سمع و نظرتان می گذرد

 

در جواب مرقومه شریف برادر و دوست قدیمی ام آقای حاج علی خلیجی 
هم تازه رویم هم خجل ، هم شادمان هم تنگدل 
 کز عهده بیرون آمدن نتوانم این اِنعام را
سلام عرض میکنم، امید است به خواست خدای منان همیشه سالم، خوشبخت و مورد لطف پروردگار باشید.
گاهی اوقات با خودم میگویم، راستی در این مدت عمر طولانی که خداوند لطف کرده، برای جامعه خود به عنوان یک فرد مسلمان شیعه، چه کرده ام ؟ آیا آنچه را که شرع مقدس به عنوان وظیفه انسانی و اسلامی بر عهده من گذاشته، عمل کرده ام؟ آیا می توانم امیدوار باشم، که با ورود به جهان دیگر، با خشم و غضب فرشتگان و عمال الهی واقع نمی شوم؟ امروز که مقاله شما را در مورد خودم خواندم و خاطرات شیرین و دلنشین گذشته، رقص کنان در ذهنم مرور شد، و سرمستی و نشاط جوانی در لحظات اجرای برنامه های هنری، علمی و مذهبی که ارشاد و هدایت جوانان و نوجوانان شهرمان را به همراه داشت، چون فیلمی پر هیجان در خاطراتم زنده شد، کمی امیدوار شدم که بحمدالله عمرم چندان هم بی ثمر نبوده است، حاصل آن زحمات و فعالیتها مردان و زنانی هنرمند، دانشور، خردمند و پراحساس و قدرشناس همچون حاج علی خلیجی و بسیاری دیگر از شخصیتهای ارزنده و گرانمایه ای هستند که هم اکنون در جامعه ما به خدمت و ثمردهی در زمینه های گوناگون علمی، هنری، فرهنگی و مذهبی و غیره اشتغال دارند هرچند که رشد و بالندگی و کسب مهارتها و توسعه استعدادها در وجودشان ذاتی و خدادادی بوده، اما به هر حال نمی توان نقش و اثرگذاری معلم را در ایجاد و هدایت آمادگیها و شکل دادن شخصیت متعلمان، نادیده انگاشت 
نقل شده است که پیامبر اکرم (ص) به امیرالمومنین علی بن ابیطالب ( ع ) فرمودند، اگر یک نفر را در مسیر صحیح قرار داده و او را هدایت کنی برای تو از آنچه که آفتاب بر آن می تابد ارزنده تر است. 
برادر ارجمند جناب حاج علی آقا ! شما که پرورش یافته مکتب پدری فرهیخته و فرزانه، و ادیب و نگارش گر چون استاد پرویز خلیجی پایه گذار خبرنگاری و کتابت در منطقه هستید، شما که میراث دار علم و اندیشه و فرهنگ و معنویت از گذشتگان بنامی همچون شادروان آیت الله شریعت و مرحوم کربلایی محمدحسن خلیجی هستید، الحق چه نیکو توانستید با قلمی شیرین و لحنی گیرا و دلنشین تار دل فرو خفته و جان افسرده ام را با دم مسیحائی خود بنوازید و آتش هیجان را در قلب خاموش و چشم نمناک من روشن سازید. از اینکه ایام خاطره انگیز دوران تدریس و فعالیتهای مذهبی، هنری و آموزشی را با زدودن غبار فراموشی برایم احیا کردید صمیمانه سپاسگزارم و برای شما و عزیزانتان سلامت، سعادت و توفیق روزافزون از درگاه ایزد متعال مسالت می نمایم.
۱۴۰۰/۸/۲۰  بندردیلم
ابراهیم شفیعی