در چه عالمی سیر می کنیم ما که دوستت داریم را در حفره گلویمان حبس می کنیم و از بیان آن نسبت به عزیزانمان دریغ می وکنیم. آوخ چه زندانبانهایی هستیم که گلواژه های زیبا را در دهلیز مغز و فکرمان به حبس کشیده ایم
تهران- جمعه 22 فروردین 1404
یادش بخیر دوران فروغ وبلاگ ها و وبلاگ نویسی در آن دوره طلایی افراد و کسبوکارها از وبلاگها برای انتشار نظرات شخصی، به اشتراکگذاری تجربیات، تحلیل رویدادها، و ارائه محتوای آموزشی استفاده میکردند. این دوره زمانی بود که اینترنت بهتدریج در دسترس عموم قرار گرفت و کاربران به دنبال راههایی برای ابراز وجود و مشارکت در فضای آنلاین بودند. وبلاگها با فراهم کردن پلتفرمی ساده و در دسترس، این امکان را به کاربران دادند که بدون نیاز به دانش تخصصی فنی، محتوای خود را منتشر کنند. وبلاگ تنوب هم در آن دوره سری توی سرها داشت.
حس خاصی مرا به نوشتن دوباره در تنوب انداخت. تنوب ابگاه عمومی در جوار زادگاهم، دوران نوجوانی، جوانی و میانسالی، هنوز که هنوز است وقتی از کنار این آبگاه عبور می کنم حس گنگ و غریبی دارم. دوران تحصیل در مقاطع مختلف این منطقه ماوای من و خیلی از همسالان من بود
امروز دوم فروردین ۱۴۰۱ پا به شصت سالگی گذاشتم
چه زود و با خیره سری گذشت.
غروب امروز سه شنبه هم عام حمید به رحمت خدا رفت
روحش شاد
اصلا نمی خواهم باور کنم که دقیقا از دوم فروردین 1401 من از دهه پنجاه سالگی عبور می کنم و به دهه شصت سالگی سرازیر! می شوم. بقول بابا خلیجی که امیدوارم مانند مرحوم نه نه دی یحیی سده را نیز با سلامت رد کند از پیامبر اسلام نقل شده که شصت تا هفتاد سالگی عشره منحوسه است یعنی مرگ و میر بیشتر تو این دهه اتفاق می افتد در حیات هر انسان
اوضاع کشور هم که خیلی تعریفی ندارد همه خواسته یا ناخواسته نیم نگاهی به برجام دارند که تاکنون فرجا خوبی برای مردم نداشته است.
احسان خان نیز تهران تشریف دارد و من نیز این مطلب را از پلاک 14 خ محمد آقا تایپ و به حافظه تاریخ می سپارم
قلی زاده سريال زنوزی ها، عامو ناهاری در زمره یافته های امسال بودند.
فردا عصر 20 اسفند سال تحویل می شود و ورود به 1401 را خواهیم داشت.
با ارزوی سلامتی برای مردم کشورم، خانواده و دوستانم
به یاد دوستان و آشنایانی که با داس کرونا و بی توجهی ها در سال 1400 رخ در نقاب خاک کشیدند.