ديلم- بوشهر- ديار من

شهر برازجون

سی زاغو و دِی زاغو گفته بیدن که تو وِسِطِل ِ مرداد ، نتیجشونه می زنِن ، دِی زاغو هم از اول

مرداد شورو کرد وُ فعالیت ، اول یه لیست گـُتی وُ مُو داد گف: می رِی بازار و می سونیش و می خوام

تا نِهِی ِ نِتیجَم ، نذری بدم. یه مُشتی پیرزن چلقسه و خرافاتی تو خِشِمِمون داریم ، که خُوشون سی

هر چی یه تجویزی می کنن و دی زاغو هم تا رفته ورشون و وَش گفتنه که باید آش بدی ، و اومَ

سی مُو گف: می خام آش دُرُس کنم ، گفتم: دِی زاغو نِکـُه چنی ، لوبیا گیرونه ، گوشت واویلا ،

گف: اصلا تو زهلت وُ پیلِش نره ، گفتم: مِی چه آشیه ؟؟؟ گف: آش هَف دُنگرو ، گفتم: آش هف دُنگرو

خو سی چی دیه دُرُس می کنن ، گف: نه عُلمای خِشَم گفتنه که سی کنکور هم جُواو میده . گفتم:

واله مُو چه بگم ، تو یه آدم رکِه چه یی هِسی که نِویمو پات گپ بزنی و باشه دُرُس کُ ، گف:

نـِپـه بگرد دینده ی پاتیل و اِسوم تا صُوا خُودِ زِنل دُرُسِش کنیم ، گفتم : باشه ... . بَـدِ آش هف دُنگرو

گف: باید تو مُی رمضون یه ختم قرآنی کنم ، گفتم ها ختم قرآن خیلی خووه و انجام بده ،

دی زاغو گف: مو زُوون زدم ِ که اِی خدا بخا ، بحق پنج تن ، قـُوول واویدم ، خین ریزون کنم ،

گفتم: مشکلی نی ، کـُمترل ِ زاغو زیاده . زاغو هم تو ای مدت بی خیال سی خُوش می گشت ،

اصلا زاغو خوش بچه ی دِل گـُتیه ، ری خُوم رفته. شـُو قدر دی زاغو گف: باید سیم دعا کنین تا

قـُوول واوم و همه مونه رونه ی مسجد کرد و وختی واگشتیم گفتم: دی زاغو مِی چته تو خُوتی؟

گف: قمرو خُو دیده که مُو تو کنکور قـُوول نواویدمه و یلا بیو تا صُوا بریم تِیرون و ری کنکورم

اعتراض بیلیم تا تجدید نظر کنن وگرنه آوروم تو در و هُمساده می ره ، گفتم: زنک ، شُوت گشتا ،

مِی چته ؟ هِنی خُو نتیجه اعلام نکردنه ، بَـدِشَم خُو قِمرو چپه ، زهلت نره ، دی زاغو گف: راسی

می گی؟ گفتم ها نه ، گف: نپه صُوا شوله زرد دُرُس می کنُم و سی افطار بهره می کنم ، پُی خُوم

گفتم: اَی خدا وَرداره قمروه  ، گفتم: باشه دِی زاغو ، صُوا هم شوله زرد دُرُس بُکُ ، تو ای

مُی رمضون کو مُو هرچی پیل داشتم سی کنکور تو نذری دادم یَنی اِی ای هُمسادیل شی پـِنجُم

اُفتادن خو سیشون می گـُم. خلاصه مو ری روال همیشه یی که بَدِ نماز سی خُوم می رُم پُی کامپیتر

و تو وبلاگ خُوم چی مینویسُم و سایت روزنامه مردم جنوب واز میکنم و اخوارشه می خونم ، اُمرو

هم هِمی کار کردُم و یدفه دِی زاغو وُ خُو راساوی و گف: رمضون ، رمضون بزه نتیجه ی زدنه ،

گفتم : اَررره چته دِی زاغو؟ صُوِ گه سوال خیر ، صَور بدا هِنی خِوری نواویده وگرنه تو مردم جنوب

می نِوشتن ، خیالِش جَم واوی و یدفه اینترنت ما قـَط واوی و تا مَغرُو که وصل واوی ما هِمی طری

سی خُومون نِشِسه بیدیم بینُم کِی وصل ویمو که نتیجه ی کنکور زاغو وُ دِییشه سِی کنم ، که سِـیلی

پس ِ سِرُم کردم تا زاغو وُ دِییش سُقلو پس سِرُم وُیسیدنه وُ رمزلشون هم تو دِسِشونه ، وشون

گفتم هر وخت اینترنت وَصلاوی بُنگتون میدما ، تا کِی اینجُو وِیمیسین ؟ برین کارتونه کنین ،

افطارتونه بُخارین ،مونم ریقـُم در اومده ، خیلی گـُشنمه ، حدِ اِقل فکر مُو بویین ، دِی زاغو گف:

تا نِتیجمه ندیدمه ، وُ شوم خِوری نی ، دی زاغو سِرنه ی کنکور ، ورِ زنل خِشِممون سرگپ افتاده

بی و خیلی دلهُره داشت و مُو از پس ِ کامپیتر راساویدُم که برم تو دل ِ فِده و دَس نماز بیگیرم که

سِی کردم تا زنل از ری سُکونی تا تو کیچه رُقات بَسِنِه که بفهمِن نتیجه چه واویده ، یه سلامی

وِشون کردُم گفتم: صفِ قند و شکر کـُموشه؟؟؟ پاکشون خندِسن و یدَفه زاغو بُنگ دا بوا وَصلاوی ،

ما تِنگِسیم رَفتیم پس کامپیتر نِشِِسیم و گفتم: خو رمزتونه بدین ، زاغو می گف: اول دِییم ، دی زاغو

هم می گف: اول بـِچَم ، مو اول رمز زاغو گرفتم زدم و تا ها مُجاز واویده و زاغو تِنگِس تو دِلِ فِدَ و

دَر رفت و رمز دِی زاغو گرفتم و زدم و سایتکو واز نواوی و سُه مرتوه زدم و هِی می گف رمزتون

اِشتـُوُیه و دی زاغو هم هاسِی اُو وِیمی و گف: آخِی که قـُوول نواویدمه ، ایسُو جواو زنِل ِ چه بدم؟

گف: رمضون بخدا ای قوول نواویدُم باید خونه ی بوفروشی تا بریم شیراز ، مُو نمی تِرُم تو دِر و

هُمساده سِرُمه راس کنم گفتم: زُوونته گز بده هِنی خو چی نواویده و خلاصه هِمی طری سی خُوش

پلورده می کرد و مُو دی چیشِمه واز کردُم و با دقت رمزشه زدم و جانُم از خدا سایت واز واوی و

دی زاغو هم مجاز بی و دی زاغو نِه ایقه دِلش خاش واوی که اِولی بی غَش کنه و دی خلاصه تمام

زنلی که اومده بیدن سی نتیجه دی زاغو ، کِل زدن و اومدن داخل خونه و هَمِشون سایت ِ دیدن و

خیالِشون جَم واوی و دی زاغو هم وُ مُو گف: بـِتِنگ برو غِذِی ِ اُماده یی بوسون و خلاصه ... .