ديلم- بوشهر- ديار من

حال و هواي بندر امام حسن کم‌کم رنگ و بوي پاييزي مي‌گرفت. پانزدهمين روز از شهريورماه سال 1343 خانه‌ي احمد امام‌حسني شور و شکوه خاصي داشت. با تولد جعفر پدر دست به آسمان برداشت و خدا را شکر کرد. روزهاي کودکي جعفر از پي هم ‌گذشت و او با ساختن عروسک‌هاي گلي و کشتي گرفتن با بچه‌هاي محل اين دوران را پشت سر گذاشت.
7 سال بيشتر نداشت که کيفي بر دوش گرفت و راهي دبستان فردوس امام حسن شد. سال دوم راهنمايي بود که برادر بزرگترش در حادثه‌ي آتش‌سوزي به بستر بيماري افتاد و جعفر به ناچار تحصيل را رها کرد و به ياري پدر در مزرعه شتافت.
جعفر قبل از رسيدن به سن تکليف به اقامه‌ي نماز پرداخت و روزه‌هايش را به طور کامل گرفت. او با اوج‌گيري انقلاب در صف جهادگران راه حق حضور يافت و با فرياد مرگ بر شاه به استبداد حاکم بر جامعه اعتراض نمود.
روز 12 بهمن‌ماه سال 1357 به شکرانه‌ي بازگشت امام (ره) گوسفندي را قرباني کرد و به همراه مردم روستا در قدمگاه امام رضا (ع) جشن گرفت و حليم نذري پخش نمود.
با پيروزي انقلاب به عضويت بسيج درآمد و در زمان جنگ تحميلي يک ماه فنون نظامي را در کلاس‌هاي سپاه گذراند. چندي بعد ازدواج نمود. اما باز هم دلش پرمي‌کشيد براي ميدان جنگ، لذا در زمستان سال 1360 با وجود بيماري پدر راهي جبهه شد.
زماني‌که آماده‌ي اعزام بود، خبرنگاري از او پرسيد: چه آرزويي داري؟ گفت: آرزو دارم مثل اباالفضل العباس (ع) شهيد شوم. سرانجام دعايش اجابت شد و در روز هفتم بهار سال 1361 بر اثر اصابت ترکش به دست راست و سر همانند مولايش اباالفضل العباس (ع) در عمليات فتح‌المبين (شوش) در سن 24 سالگي به شهادت رسيد و خونش فرش راه استقلال و آزادي ايران گرديد و مادر در مراسم تشييع فرزندش زمزمه کرد:
قاسم تازه داماد
اي شهيد کربلا
مزار پاکش در گلزار شهداي بندر امام حسن قرار دارد.

منبع:كتاب ايل سحر صفحه 65