نمایی از حیات علمی و معنوی آیت‌الله میرزا عبدالوهاب شریعت بهبهانی حوزه‌های علمیه شیعه در سده‌های اخ
نمایی از حیات علمی و معنوی آیت‌الله میرزا عبدالوهاب شریعت بهبهانی
حوزه‌های علمیه شیعه در سده‌های اخیر پرورشگاه عالمان و فقیهان وارسته‌ای بوده است که هم‌زمان با تحصیل در اعماق معارف دینی، در اقصی نقاط کشور سنگر هدایت، تقوا و خدمت به مردم را حفظ کرده‌اند. آیت‌الله میرزا عبدالوهاب شریعت بهبهانی از جمله این عالمان خدمتگزار و چهره‌های دینی است که سالیان متمادی از عمر پربرکت خویش را صرف ترویج احکام اسلامی، اقامه معارف الهی و رسیدگی به امور دینی مردم در خطهٔ جنوب (منطقهٔ دیلم و لیراوی) کرد.
۱. تولد و دودمان
او در سال ۱۲۸۸ خورشیدی در شهر تاریخی بهبهان در خانواده‌ای اصیل و اهل علم دیده به جهان گشود. پدرش مرحوم شیخ محمدحسین سلیمانی از چهره‌های شناخته‌شدهٔ دینی و مذهبی زمان خود بود و فضایی معنوی را برای پرورش فرزندان فراهم ساخت.
۲. هجرت به حوزه‌های علمیه و محضر بزرگان
شیخ عبدالوهاب در دوران جوانی شيفتهٔ علوم دینی شد و پس از گذراندن مقدمات در زادگاه خود، برای تکمیل مدارج علمی راهی مراکز بزرگ حوزوی وقت شد.
- او دوره‌ای از تحصیلات عالی خود را در قم گذراند و از محضر زعیم بزرگ حوزه، آیت‌الله العظمی شیخ عبدالکریم حائری یزدی (مؤسس حوزه علمیه قم) بهره‌مند گشت.
- همچنین برای بهره‌گیری از حوزه‌های کهن فقه و اصول، سفری طولانی به عتبات عالیات و حوزهٔ علمیه نجف اشرف داشت و در دروس اساتید برجستهٔ آن دیار حضور یافت و به مدارج عالی علمی و اجتهاد نائل آمد.
۳. خدمت در سنگر دین و هدایت مردم در جنوب کشور
بخش مهمی از حیات اجتماعی آیت‌الله شریعت بهبهانی، حضور مؤثر و ماندگار او در منطقهٔ بندر دیلم و لیراوی (استان بوشهر) بود. بنا به درخواست مؤمنان و بزرگان این خطه برای تصدی امور دینی و مرجعیّت مذهبی مردم، وی راهی این منطقه شد و سالیان دراز به‌عنوان پناهگاه فکری، مذهبی و اجتماعی اهالی شناخته می‌شد.
- او علاوه بر اقامهٔ جماعت و پیش‌نمازی در مسجد، پایگاه امنی برای حل‌وفصل اختلافات، پاسخگویی به مسائل شرعی و دستگیری از نیازمندان و محرومان فراهم آورد.
- سلوک مردمی، ساده‌زیستی، و تواضع این عالم ربانی سبب شد تا نفوذ کلام عمیقی در میان عشایر، کسبه و عموم مردم منطقه پیدا کند و به چهره‌ای محبوب و مورد احترام مبدل گردد.
۴. وفات و آرامگاه
این عالم مجاهد و خستگی‌ناپذیر پس از یک عمر تلاش در راه نشر ارزش‌های دین مبین اسلام، در فروردین‌ماه ۱۳۶۵ خورشیدی در شهر همدان دار فانی را وداع گفت. پیکر پاک ایشان پس از تشییع، در آرامگاه ابوحسین قم به خاک سپرده شد تا آرامگاه ابدیش در جوار بارگاه کریمه اهل بیت (س) مأوای دلدادگان علم و تقوا باشد.